16 januari 2009

By Boris Pasternak

Февраль. Достать чернил и плакать!
Писать о феврале навзрыд,
Пока грохочащая слякоть
Весною черною горит.

even voor de uitspraak en enigszinse begrijpelijkheid

Fevrale dostat chernil i plakat,
Pisat O Fevrale navsnryd,
Poka grohochushaya slyakot
Vesnoyu charnoyu gorit.

And ze engliesh translation

February. Get ink, shed tears.
Write of it, sob your heart out, sing,
While torrential slush that roars
Burns in the blackness of the spring.

Paniek

Oke. Poging twee.
Ik heb dit berichtje net al geschreven, maar Blogger moest zo nodig even auto-opslaan, terwijl ik wilde publiceren. Meteen raakt het hele systeem in paniek (ik denk dat als het systeem een persoon was, dat ze nu met dr handen in dr haar, gillend rondrende. Niet wetend wat te moeten doen..) Nou ja. Ze kan natuurlijk gewoon, zitten, en wachten, en nadenken, dat publiceren net zo handig is al opslaan. Dus. Poging twee.

Goed.

Het is alweer een jaar geleden. Dus tijd om de boel weer op te pakken. Dit wilde ik al een paar maand terug doen, maar ik was de link kwijt. Maar ik vond hem! Eureka!
In het jaar, dat niet schriftelijk is vastgelegd, is er veel gebeurd. Gelukkig zijn Channa en ik elkaar niet uit het oog verloren. Ik heb inmiddels wel een stukje biologiestudie achter de rug, en misssschiieeeen, hopelijk staat de kunstacademie in enschede mij met open armen op te wachten.

Enschede. Ik vind het een lelijk woord. Het lijk alsof je En-schee-duh zegt, maar je zegt en-schu-dee. Dus het moest Enschedé zijn. Nou ja. Goed. Mallinckrodt schijnt al moeilijk genoeg te zijn voor mensen. Dus.

Toen en nu

Toen, januari 2009:

Jeetje. Meer dan een jaar geleden. Wat er allemaal niet gebeurd is in dit jaar.... Channa en ik zijn nog steeds keigoeie matties. Ik heb inmiddels een biologiestudie achter de rug en wellicht staat mij de kunstacademie te wachten. Ik weet het allemaal niet hoor. Ik hoop iig voor dit jaar, dat jocha u weer zal ontspannen en dat het wel wat actiever wordt hier :)

Grützels

Nu, december 2014

Bijna 6 jaar later en nog meer veranderd! Echtgenoten, echt genoten? Geen kunstacademie of geneeskunde. Wel mama en verpleegkundige. En daar zijn we trots op! Volwassen zijn we nu, zeggen ze. Zo voelt het nog steeds niet, als je het mij vraagt! Inmiddels zijn wij  zo'n 130 km uit elkaar wonend, maar niet uit elkaar gegroeid! Zij in het westen, met een plus 1 nog verder weg. Ik plus 2, wie had dat gedacht? Ik ben benieuwd wat 2015 ons gaat brengen, maar ik wens ons en onze naasten alle goeds, liefde en geluk!