Goed weer.
Nee, dit keer geen eindeloze verhandeling over het kutweer in Nederland. Regen is heerlijk, onweer nog beter. Punt. Mensen zijn sowieso tegenwoordig te weinig 'in touch' met de natuur. Regen is altijd vervelend, terwijl de geuren en kleuren buiten veranderen. Er komen allemaal beestjes naar boven. De hele wereld verandert. Prachtig. Maar dat terzijde.
Nee, ik wilde het eerder maken over het moment dat we allemaal wel kennen. Je bent iemand een beetje aan het jennen en sarren, en voor je het weet vliegen er dingen uit die je helemaal niet wilde zeggen. Waarvan je weet dat je ze niet had moeten zeggen, vooral. Dat moment waarop je het weer goed wilt maken, omdat wat je gezegd hebt grote gevolgen gaat hebben voor mensen om je heen. Maar goedmaken is niet mogelijk, of in elk geval voorlopig niet. Het enige wat je kan doen is sorry zeggen en dat voelt kut.
Sorry zeggen is namelijk niet mijn sterkste kant. Ik relativeer liever en probeer me in de gekste bochten te wringen om eronderuit te komen en de schuld in iemand anders' mooie laaren te schuiven. Met 5 jaar ballet-ervaring gaat het wringen in bochten me aardig goed af trouwens, maar mocht ik nog iemand over willen houden om die mooie laarzen mee te willen kopen, dan moet dat echt veranderen.
Kan ik ergens een extra ruggengraat kopen?
